Thuja orientalis - żywotnik wschodni

Rośnie w północnych Chinach, Mandżurii i Korei, w Polsce uprawiany od połowy XVII w. Wolno rosnący krzew, w starszym wieku drzewko do 6-7 m wysokości, o jajowatym pokroju, gęsto ugałęzione. Rozgałęzienia ażurowe, wachlarzowate, ustawione w płaszczyźnie pionowej; ulistnienie łuskowate, łuski wąskie, zaostrzone, drobne, bez nalotu woskowego, z obu stron wyglądają tak samo, jasno- lub nawet żółtawozielone, zimą brunatnieją. Szyszki grube, zdrewniałe, średnicy do 2,5 cm, z odgiętymi, hakowatymi czubkami łusek, niebieskie od nalotu woskowego. Na wschodzie kraju może marznąć w surowe zimy, ciepło- i światłolubny, lubi gleby świeże, ale nie ciężkie i zbite oraz wysoką wilgotność powietrza. Bardzo ozdobny gatunek do sadzenia pojedynczo, w grupach i w postaci żywopłotów.

ODMIANY:

 'Aurea Nana'

Nieznanego pochodzenia, uprawiany przed 1867 r., w Polsce sadzony w drugiej połowie XIX w. Karłowy krzew, bardzo gęsty, o jajowatym pokroju, stare okazy dorastają do 2,5 m wysokości. Wszystkie rozgałęzienia ułożone ściśle pionowo, zabarwienie wiosną żywożółte, w mroźniejsze zimy krzewy mogą lekko brązowieć. Odmiana wrażliwa na suszę, także wywołaną przez wiatr.